David Bodhi

Best of

Fabian Franciscus
vr 4 dec 20:30
Grote Zaal
vr 4 dec
20:30
Tickets

Heb je net jezelf een beetje geaccepteerd zoals je bent. Met al je ongemakkelijkheden, rafelrandjes en vreemde eigenschappen.

Krijg je zomaar een kind en moet je vervolgens ook nog eens gaan dienen als een goed voorbeeld voor dat kind...

Wordt er opeens verwacht dat je zomaar uit het niets de beste versie van jezelf bent. Nou, lekker dan.

Maar zo is het leven toch niet? Ik ben heel slecht in het leven… Of is het alleen voor de show?

Gewoon zo héél af en toe, als het uitkomt, om dan maar even als het perfecte plaatje te dienen?

Best Of is, zoals de naam al zegt, een 'Best Of'-voorstelling, die toch volledig fonkelnieuw is...

Hoe dat kan moet je zelf maar uitzoeken...

 

Fabian heeft autisme, maar steekt dat zeker niet onder stoelen of banken. In zijn shows komt autisme regelmatig ter sprake.  

Fabian Franciscus: ‘Op het podium mag ik die rare zijn’

Cabaretier Fabian Franciscus (43) heeft lang geprobeerd te begrijpen waarom hij anders naar de wereld kijkt dan de mensen om hem heen. Inmiddels is juist die afwijkende blik zijn kracht. Maar nu hij vader is geworden, dient zich een nieuwe vraag aan: als je eindelijk jezelf hebt leren accepteren, met al je ongemakken en rafelrandjes, moet je dan voor je kind ineens een betere versie van jezelf laten zien?

Je zegt weleens dat je leven pas rond je vijfentwintigste begon. Waarom?

Ik wist daarvoor niet zo goed wie ik was of hoe ik met mezelf moest omgaan. Ik werd vaak niet begrepen en voelde zelf natuurlijk ook dat ik anders was. Mijn autisme was lange tijd niet bekend, dus ik dacht vooral: blijkbaar doe ik iets verkeerd. Later wilde ik filmscripts schrijven, maar die bleken vooral uit grappige scènes te bestaan. Toen ik stand-up ontdekte dacht ik: dit kan ik ook.


En bleek dat ook zo te zijn?

Absoluut niet. Mijn eerste optreden was verschrikkelijk. Volgens mij werkten er twee grappen.Maar juist die twee grappen waren de momenten waarop ik gewoon eerlijk vertelde wat ik dacht. Toen ontdekte ik eigenlijk mijn stijl: dingen die mij in het dagelijks leven in de problemen brengen, blijken op een podium ineens grappig. Ik ben vrij ongefilterd. Als ik op straat precies zeg wat ik denk, kan iemand beledigd zijn. Zeg ik hetzelfde in een theater, dan lachen er vijfhonderd mensen. Op het podium mag ik die rare zijn.

Autisme speelde vervolgens een grote rol in je voorstellingen.

Ja. Het werd een soort label waarmee mensen mij konden plaatsen. Maar daar wilde ik uiteindelijk ook weer vanaf. Ik ontdekte iets interessants: als ik eerst vertel dat ik autisme heb en daarna een verhaal vertel, ziet het publiek dat als een verhaal over autisme. Laat ik dat ene zinnetje weg, dan herkennen ineens veel meer mensen zichzelf erin. Want je anders voelen, onzeker zijn, iets verkeerd zeggen, bang zijn dat anderen je raar vinden: dat is helemaal niet exclusief voor autisten. Dat is volgens mij behoorlijk menselijk.


Je vorige voorstelling ging dan ook over loskomen van dat label. Was je eindelijk tevreden met jezelf?

Net een beetje. En toen werd ik vader.


En begon het opnieuw?

Ja. Dat vond ik interessant. Ik had jarenlang geprobeerd te leren dat ik niet hoef te voldoen aan wat anderen normaal vinden. En ineens kwam er een kind voor wie ik verantwoordelijk ben. Dan denk je toch: wacht even, nu moet ik een voorbeeld zijn. Maar ben ík eigenlijk wel geschikt als voorbeeld? Mijn eerste reactie was natuurlijk om heel veel over vaderschap te gaan lezen. Alsof je na voldoende voorbereiding een soort diploma krijgt waarop staat: gefeliciteerd, u bent nu een normale vader.


Is dat waar Best Of over gaat?

Voor mij wel. De titel gaat over die behoefte om de beste versie van jezelf te zijn. Mijn shows gingen altijd veel over zelfacceptatie. Maar als vader krijgt dat ineens een andere betekenis. Je wilt het goed doen voor je kind, zonder jezelf daarbij opnieuw kwijt te raken. Dat laatste vond ik erg lastig.


Heb je inmiddels ontdekt wat een goed voorbeeld is?

Misschien juist iemand die niet perfect is. Ik heb heel lang gedacht dat ik eerst moest leren hoe normale mensen functioneren. Inmiddels denk ik steeds vaker: misschien is laten zien dat je mag afwijken van de norm óók iets wat je een kind kunt meegeven. Ik blijf eigenaardigheden houden. Ik blijf dingen verkeerd begrijpen en mezelf zonder enige aanleiding in vreemde situaties werken. Gelukkig maar. Anders heb ik ook geen voorstelling meer.

Zet mij op de wachtlijst

Wenslijstje